Clara had een geordend leven, tot ze ontdekte dat ze zwanger was in een periode waarin ze al kwetsbaar was. Een reeks gebeurtenissen bracht haar mentaal in de knel. Ze verloor het overzicht, de controle en uiteindelijk haar huis – juist toen ze een veilige haven nodig had voor haarzelf en haar ongeboren kind. “Het besef dat ik een kleintje droeg terwijl ik dakloos was, was een van de moeilijkste momenten van mijn leven,” vertelt ze.
Clara, als je 1 ding zou willen dat mensen echt begrijpen over jouw ervaring met dakloosheid, wat zou dat dan zijn?
Ik wil vooral dat mensen beseffen dat dakloosheid écht iedereen kan overkomen. Stel je voor: je zit door een heftige gebeurtenis mentaal in de knel en het lukt je niet hier zelfstandig uit te komen. Het overzicht verdwijnt, de moedeloosheid slaat toe, en voordat je het doorhebt stapelen schulden zich op. Hoewel het proces geleidelijk gaat, lijkt het achteraf alsof je ineens je huis verliest omdat je de huur niet meer kunt betalen. Je raakt alles kwijt en je staat met je rug tegen de muur. Dat gevoel van stap voor stap de controle verliezen totdat je opeens dakloos bent… Ik had me dat nooit kunnen voorstellen in de periode dat mijn leven nog allemaal op rolletjes liep.
Wat heeft jou geholpen om door te gaan? En wat zou je willen zeggen tegen andere vrouwen die in een vergelijkbare situatie zitten?
Wat mij geholpen heeft, is dat ik mij heb overgegeven aan het systeem. Je komt in een totaal nieuwe situatie terecht, waarin je niets meer begrijpt van hoe het werkt. Het voelt alsof je verdwaald bent in een donker bos, maar ik moest vertrouwen op het proces en geloven dat het vanaf dat moment alleen maar beter kon gaan. Uiteindelijk gaf dat mij rust, ondanks de hectiek van de situatie. Ik vertrouwde erop dat ik hier uit kon komen.
Mijn boodschap aan vrouwen die nu in zo’n situatie zitten, is: geef niet op. Hoe uitzichtloos het nu ook lijkt, er is een weg hieruit. Misschien zie je die nu nog niet, je hoeft het niet alleen te doen.
Als je terugkijkt naar de periode, wat zou je willen dat andere mensen toen tegen je hadden gezegd of voor je hadden gedaan?
Ik zou willen dat de politie mij menselijk had behandeld. Voor hen was ik iemand die illegaal een woning onderhuurde, maar niemand vroeg waarom ik daar zat of wat ik nodig had. Ze zetten me bruut op straat, zonder een moment van overleg of compassie. Dit terwijl ik daar noodgedwongen verbleef.
Niemand vroeg wat ik nodig had of dacht met mij mee over hoe ik mijn leven weer op de rails kon krijgen. De menselijke maat was compleet zoek, en dat doet pijn. Helaas weet ik dat ik niet de enige ben die dat heeft meegemaakt.
Ik wil me inzetten voor betere communicatie en een menselijkere aanpak binnen de politie, handhaving, dienstverlening. Iedereen die in zo’n kwetsbare situatie zit, verdient compassie en respect. Zie mensen als mens!
Vertel jij aan anderen dat je dakloos bent geweest?
Nee. Absoluut niet. Als ik op het schoolplein sta om mijn dochter op te halen, vraag ik me weleens af of er andere vrouwen zijn met dezelfde ervaring. Maar ik durf er niet naar te vragen, laat staan dat ik er zelf over zou beginnen. Ik ben bang dat andere kinderen dan niet meer bij mijn dochter mogen komen spelen. Dat idee alleen al voelt verschrikkelijk. Toch zou ik graag een gezicht willen geven aan vrouwen die dakloos zijn of zijn geweest. Ik wil dat we dit taboe doorbreken, zodat vrouwen eerlijk kunnen zijn over hun ervaringen zonder bang te hoeven zijn voor oordelen of afwijzing. Op deze manier kunnen vrouwen er ook voor elkaar zijn.
Clara’s verhaal laat zien hoe dakloosheid een verborgen realiteit kan zijn, zelfs voor de mensen dichtbij je. De moeder op het schoolplein, de buurvrouw in het appartementencomplex – dakloosheid heeft vele gezichten die we vaak niet herkennen omdat mensen hun ervaringen uit schaamte verbergen.
Clara durft haar verhaal niet te delen op het schoolplein, maar wel met jou. Ze is bang dat als andere ouders weten van haar verleden, hun kinderen niet meer bij haar dochter mogen komen spelen. Door deze stap in vertrouwen te nemen, hoopt ze het taboe te doorbreken.
Jouw persoonlijke reactie laat haar zien dat dit niet voor niets is geweest. Je geeft haar de kracht om misschien ooit ook op dat schoolplein haar ervaringen te kunnen delen zonder dat haar dochter daar de prijs voor moet betalen.
Over deze campagne
Clara’s ervaring als zwangere vrouw in dakloosheid is schrijnend maar niet uniek. Met de campagne “De schaamte voorbij” brengen we de verborgen verhalen van vrouwen in dakloosheid aan het licht, om het taboe te doorbreken en steun te mobiliseren.
Jouw bericht laat Clara weten dat je haar ziet, dat haar ervaring ertoe doet. Op 17 maart overhandigen we alle verzamelde boodschappen aan de vrouwen tijdens een bijzondere ontbijtbijeenkomst, als teken dat er geen reden is voor schaamte.
Lees meer over de campagne →
Alle campagnefoto’s zijn gemaakt door Eveline van Egdom.